Isınmak için girdiği evde 45 yıl yaşadı! Kimse tanımazdı, öldüğünde Oxford profesörleri bile onu andı

. Yazar - Kimbilir Editör 20 Ocak 2026 Salı

Derleyen: Betül Yasemin Kökbek / Milliyet.com.tr - Takvimler 23 Aralık 1975 tarihini gösteriyordu. Galler’in Cardiff kentinde yaşayan Rob ve Dianne Parsons çiftinin hayatı o gün tamamen değişti. Bir gece yarısı çalınan kapılarının arkasında Ronnie Lockwood isimli o adam duruyordu. Kirli kıyafetleri ve elinde içi dolu bir çöp poşetiyle duran bu adamın görüntüsü uzun süredir sokaklarda yaşadığına işaret ediyordu. Parsons çifti kapılarının eşiğinde duran bu adamı içeri çağırarak yemek masalarına davet ettiler. Bu anlık ve basit bir davet 45 yıllık bir sürece dönüştü ve bakın neler oldu...

Rob ve Dianne Parsons

ÇALDIĞI KAPININ SAHİBİNİ ÇOCUKLUKTAN TANIYORMUŞ

Rob ve Dianne Parsons çifti karlı bir kış gününde ısınması ve karnını doyurması için davet ettikleri Ronnie isimli henüz 30'lu yaşlarında olan adamla gece boyunca uzun uzun sohbet etti. Giderek derinleşen sohbette Ronnie Lockwood'un 15 yaşından beri evsiz olduğu ve Cardiff sokaklarında yaşadığı ortaya çıktı. Parsons çifti onun hikayesini dinledikçe etkileniyor ve karşılarında duran bu adam için ne yapabileceklerini düşünüyordu. Onun hikayesinin en etkileyici yanı ise otizm tanısı almış olmasına rağmen hiç kimsesinin olmamasıydı. Tam o anda Rob Parsons bir şey hatırladı. Karşılarında duran adamı çocukluğundan tanıyordu aynı bölgede yaşadıkları için birkaç kez karşılaşıp sohbet ettiklerini hatırladı. Parsons çifti, Lockwood'u birkaç gün daha misafir etmeye karar verdi. Her geçen gün birbirlerine alıştılar ve birlikte yaşamanın oldukça keyifli olduğunu düşündüler. Sonraki günlerde onun için ne yapabileceklerini düşünüp durdular ve evsizler için kurulmuş merkeze başvuruda bulundular. Ancak bir iş bulabilmesi için kalıcı bir oturuma ihtiyacı vardı. Kalıcı bir adrese yerleşebilmek için ise bir işe ve para kazanmaya ihtiyacı vardı. Sonunda Ronnie Lockwood'u yanlarına almaya karar verdiler ve iş bulma merkezine de kendi adreslerini verdiler. Böylece Lockwood artık resmi olarak Parsons ailesiyle yaşamaya başladı. Her sabah Rob Parsons onu işe bırakıyor her akşam dönüşte alıyordu. Parsons ailesiyle birlikte her yere gidiyordu, ailenin gerçek bir üyesi olmuştu.

Ronnie Lockwood

'ÜÇÜMÜZ İYİ DOSTUZ DEĞİL Mİ?'

Ronnie o eve yerleştiğinde Parsons çiftinin çocukları yoktu ancak yıllar içinde çift çocuk sahibi olunca eve sığmamaya başladı. Tam bu sırada Rob ve Dianne Parsons evleri ayırıp ayırmamalarını gerektiğini düşünüyordu. Yakınlarda bir yere Ronnie'yi taşımanın iyi bir fikir olabileceğini düşünüp ona söyleme kararı aldılar ancak Ronnie'nin kurduğu iki cümle bu kararından vazgeçmelerine sebep oldu, Parsons çiftine döndü ve şunu söyledi: "Ben bir hata mı yaptım, biz üçümüz çok iyi dostuz değil mi?"

Bu cümlenin ardından Parsons çifti bir daha hiçbir zaman akıllarının ucundan bile Ronnie ile evleri ayırmayı geçirmedi. Yıllar içinde Parsons ailesi kalabalıklaştı ve Ronnie tüm çocukların doğumundan evlendikleri günlere kadar bütün önemli anlarına şahit oldu. Yıllar yılları kovaladı çocuklar yokken 3 sıkı dost olarak yaşayan Parsons çifti ve Lokwood, çocuklar evlenip kendi evlerine gittiklerinde de yine başa döndü ve 3 kişi yaşamaya devam ettiler.

Ronnie Lockwood,Rob ve Dianne Parsons

BİRİKTİRDİĞİ PARALARI BAĞIŞLADI

Ronnie öldükten sonra vasiyeti açıklandığında yaşamı boyunca biriktirdiği tüm parayı Cardiff’te Glenwood Kilisesi’ne bağlı yeni bir sağlık ve topluluk merkezinin renovasyonu ayırmak istediği öğrenildi. Biriktirdiği tüm para merkezin yenilenmesi için yeterliydi ve öyle de oldu. Daha sonrasında merkezin adı 'Lockwood House' olarak değiştirildi.

Ronnie Lockwood’un hikâyesi, sıradan bir kış gününde kapı çalan evsiz bir adamın bir aileye, aileden de topluma nasıl ilham verebileceğinin çarpıcı bir örneği oldu. Bir kapı, bir öğün yemekten ibaret kalmadı; bünyesinde insanlık, bağışlama, dayanışma ve karşılıksız sevgi barındıran bir ömre dönüştü. Bugün, yüzlerce insanın 'Lockwood' adını saygıyla andığı bu hikâye, basit bir iyiliğin bile kalıcı ve derin etkiler bırakabileceğinin canlı kanıtı olarak hafızalara kazındı.