TRT’nin yenilerde verdiği bir haberi hatırlıyorum: Sinop’un Türkeli ilçesinde sağanağın ardından denizin rengi değişti. Debisi yükselen dereler, o kadar çok toprak, balçık ve odun parçaları taşımış ki, Karadeniz’in rengi kahverengiye dönüşmüş. Bana bu haberi hatırlatan ise, Amerikan medyasında geçen hafta boyunca adeta ortak bir başlık oldu:
Ekonomik Kalkınma ve İşbirliği Örgütü (OECD) ülkelerinde işgücü piyasaları, son yıllarda art arda yaşanan ekonomik ve jeopolitik sarsıntılara rağmen dirençli görünümünü koruyor. 2026 yılının ilk çeyreğinde OECD genelindeki istihdam oranının yüzde 72.1’e ulaşması, tarihsel açıdan oldukça yüksek bir düzeye işaret ediyor. Ancak bu olumlu tablonun altında, dikkatle izlenmesi gereken bir yavaşlama da var.
Türkiye’de ticari amaçla kullanılan araçların yalnızca yüzde 10’unun kiralık olduğuna dikkat çeken TOKKDER Yönetim Kurulu Başkanı Özarslan A. Tangün, sektörün Türkiye’de daha fazla potansiyel barındırdığını ifade etti
İnsanların bir arada yaşamak zorunda olmaları ve bu nedenle şehirleri oluşturmaları ile birlikte bir arada yaşamanın şehirde yaşayan herkesin faydasına olacak şekilde nasıl düzenlenebileceği hususu düşünürlerin ve filozofların her zaman temel gündemi olmuştur. Bu bağlamda çok kapsamlı bir literatür bulunmaktadır. Aristo’dan Platona, Farabi’den İbn Sina’ya, Gazali’den Tusi’ye, İbn Bacce’den İbn Haldun’a ve günümüze kadar çok derin tartışmalar yapılmıştır. İslam düşünce dünyasında bu bağlamda tartışmaların insan-ı kâmil ve erdemli şehir etrafında şekillendiği ve bunun ana çerçevesinin de Farabi tarafından oluşturulduğu görülmektedir. Editörlüğünü Ömer Türker ve Yunus Kaplan’ın birlikte yaptıkları ‘İslam Düşüncesinde Adalet’ kitabı bu sorun ve etrafındaki tartışmaları oldukça geniş bir perspektiften ele almaktadır (Fikir Kitap, 2024, İstanbul).
Şimdi yazacaklarım ağır olabilir ve özellikle Fenerbahçe taraftarının hoşuna gitmeyebilir ama bu bir gerçek. Hiç kimse kusura bakmasın.
Kuzey Kıbrıs Türk Cumhuriyeti’nde sayısı az ama sesi çok çıkan bir grup var; Türkiye’ye “İşgalci” demeyi demokrasi zannediyorlar.
Netanyahu,hastalıklı kafası, yaptıklarıyla hem dünyaya hem halkınabelaoldu. Ülkesiİsrail’in uluslararası algısı yerlerde sürünüyor. Son iki yıllık süreçte yalnızlaşan ve izole olan birİsrailvar... Bunu da bizzat sırtını dayadığı, çok güvendiğiABD’ninBaşkanıTrumpdeklare etti... Hem de defalarca ve “Aklını başına al. Biz olmasaydık sen olmazdın” diye oldukça sert ve son derece net uyarılarla... AmaNetanyahuo kadar yüzsüz ki, özellikleTürkiye’yi şikâyet etmek,ABD’yi kendi politikalarına mecbur kılmak ya da alet etmek amacıyla ısrarlaBeyaz Saray’ın kapısını zorluyor. Görüşemediği zaman daAmerika’daki televizyon kanallarını dolaşıp koskoca (!)ABD’nin nasıl yönetilmesi gerektiği konusundaTrump’a ayar verme küstahlığında bulunuyor...
Son yılların en çok konuşulan ilaçları hiç kuşkusuz zayıflama iğneleri. Bir zamanlar yalnızca diyabet tedavisinde kullanılan bu ilaçlar, bugün fazla kilolarıyla mücadele eden milyonlarca insanın umudu hâline geldi. Gerçekten de etkileyiciler. İştahı azaltıyor, tokluk hissini artırıyor ve birçok kişide anlamlı kilo kaybı sağlıyor.
