CHP Genel Başkanı Özgür Özel, ısrarla sandığın gelmesini istiyor, hatta İstanbul seçimlerinin yenilenmesi çağrısında bile bulundu. Seri mitinglerinde dillendirdiği çağrılarında iktidara 1 milyon 500 bin oy avans verme ya da el yükseltip kazanamadığı takdirde siyaseti bırakma gibisinden taahhütlerle meydan okuyor... Genel başkanların, muhalefet liderlerinin erken seçim istemesi, sandık çağrıları yapmaları demokratik bir talep, siyasetin gereği elbette... Liderlerin meydan okuma ya da bazı taahhütlerle rakibini mindere çekme taktikleri de doğal, olabilir... Ama bu her sözün başında ve sonunda seçim, sandık çağrısı yapıp karşılık bulamıyorsanız sıkıntı da yaratabilir... Genel Başkanın inandırıcılığını zedeler... Hele de yüksek perdeden söylemler ve kesin olacakmış havası yaratılırsa... Mesela Özel’in 2025 Kasım’ında erken seçim diye son derece iddialı çağrısı ve çıkışı vardı, kendi örgütünü, tabanını da bu anlamda heyecanlandırdı, olmadı... Yıldönümüyle birlikte de seçim çağrı ve çıkışları farklı söylemlerle 2026’ya dönük revize edilmiş durumda... Tabii hep istemek, talep etmek tarzında yine... Oysa sürekli istemekten, çağrıdan ziyade toplumu ikna etmek, çağırıyı toplumsallaştırmak ve sine-i millet dahil bazı siyasi riskler almak gerekir, ancak o zaman zorlama olabilir. Daha ne olacak, aylardır haftada iki miting yapıyor, meydanlarda halkla buluşuyor, bakın deprem bölgesine de gidiyor denilebilir belki ama o mitinglerde ülke değil, kendi iç meselelerinden kaynaklı, ağırlıkla da Ekrem İmamoğlu odaklı daha çok... CHP hep kişiler ve onlara bağlı hesaplar üzerine konuşmaktan, iç çekişmelerden, ana muhalefet partisi olarak tek ses halinde ülke sorunlarına, sokağın, vatandaşın sıkıntılarına çözüm üretmek ya da umut olmak noktasına gelemiyor bir türlü. Bu bağlamda parti içerisinden sadece İmamoğlu odaklı sürdürülen politikanın yanlışlığına dönük “Tamam İmamoğlu meselesi çok önemli ama ülkeye, topluma daha başka şeyler de söylememiz gerekir” gibisinden tepkiler de geliyor nitekim...
? ? ?
